Związki emerytów
Strona główna » Dezubekizacja » Pismo do HFPC
W związku z wysoce niesprawiedliwą ustawą deesbekizacyjną, która dotkliwie dotknęła naszych kolegów, Zarząd Główny ZEiR SG wystąpił z pismem do Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka z prośbą o odniesienie się do poruszonych przez nas problemów.
Tekst naszego wystąpienia prezentujemy w całości:
Koszalin, dnia 23 lipca 2010 r.
Pani
Danuta Przywara
PREZES ZARZĄDU
HELSIŃSKIEJ FUNDACJI PRAW CZŁOWIEKA
ul. Zgoda 11
00-018 WARSZAWA
Szanowna Pani,
Zarząd Główny Związku Emerytów i Rencistów Straży Granicznej zwraca się do Pani Prezes z uprzejmą prośbą w imieniu Kolegów – emerytów, byłych żołnierzy zawodowych Wojsk Ochrony Pogranicza, którzy na podstawie ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin oraz ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 24, poz.145) otrzymali decyzje o obniżeniu świadczeń emerytalnychw związku z pełnieniem służby w organach bezpieczeństwa państwa przywołanych w cytowanej wyżej ustawie.
Do wystąpienia z tą prośbą skłoniła nas lektura OPINII PRAWNEJ “PRZYJACIELA SĄDU” (AMICUS CURIAE) opracowanej przez Państwa Fundację dla Trybunału Konstytucyjnego w sprawie wniosku Zarządu Głównego NSZZ Policjantów z dnia 20 października 2009 r. Na stronie 17 tej opinii w przypisie 24 zawarta jest następująca teza : “Nie jest tak, że przepisy ustawy zmieniającej nie obejmują osób pełniących służbę w wojskowych organach bezpieczeństwa państwa. Przepisy obejmują te osoby, z wyjątkiem jednak osób, które przeszły na emeryturę wojskową. Aby doprowadzić do takiej sytuacji, że przepisy ustawy zmieniającej nie obejmują wszystkich żołnierzy pełniących funkcję w organach bezpieczeństwa państwa, niezależnie od tego, czy przeszły na emeryturę policyjną czy wojskową, należałoby zlikwidować odesłanie w zakresie definicji organów bezpieczeństwa państwa do art. 2 ust. 1 pkt 7-12 ustawy lustracyjnej.”
I tutaj nasuwają się poważne wątpliwości natury prawnej. Otóż generalnie prawie wszyscy prawnicy wyrażający swoje opinie dot. postanowień cytowanej wyżej ustawy przywołują przede wszystkim artykuł 15b, w którym określone są wskaźniki procentowe naliczania świadczeń emerytalnych. Ale przepisy tego artykułu mają charakter przede wszystkim techniczny, są zależne od innych postanowień znowelizowanej ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy policji….. oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.), a szczególnie tych zawartych w art. 12 i 13, które faktycznie stanowią podstawę wydania decyzji o przyznaniu emerytury lub renty. Bez spełnienia warunków w nich określonych świadczenie emerytalne bowiem w ogóle nie przysługuje. Szczególnego znaczenia nabiera przepis zawarty w art. 13 ust. 1 pkt 1b, który stanowi : “1b) okresy służby w charakterze funkcjonariusza w organach bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz.U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425 z późn. zm.) na zasadach określonych w art. 15b, za wyjątkiem osoby określonej w ust. 2.”
Jak można sądzić, ustawodawca celowo użył sformułowania “w charakterze funkcjonariusza” żeby nie spowodować naruszenia zasady równości wobec prawa właśnie w związku z tym, że wielu żołnierzy zawodowych pełniących służbę w organach bezpieczeństwa państwa posiada emerytury wojskowe i ich praktycznie ta ustawa nie dotyczy. Zachodzi tutaj pytanie, czy w wojskowych organach bezpieczeństwa państwa pełnili służbę funkcjonariusze. Otóż tak, miało to miejsce w Zwiadzie Wojsk Ochrony Pogranicza. W 1966 r. w ramach kolejnej reorganizacji w służbach siłowych Graniczne Placówki Kontrolne WOP zostały podporządkowane pod Komendy Wojewódzkie MO, a organ nadzorczy jako Zarząd Kontroli Ruchu Granicznego – pod MSW. Po tej decyzji wielu funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa przeniesiono do pełnienia służby w Granicznych Placówkach Kontrolnych pozostawiając ich na etatach SB. Po kolejnej reorganizacji w 1973 r., w ramach której Graniczne Placówki Kontrolne podporządkowano znów pod WOP, a konkretnie pod Zwiad WOP, funkcjonariusze ci w zdecydowanej większości pozostali na etatach Służby Bezpieczeństwa, bowiem mieli korzystniejsze uposażenia od żołnierzy zawodowych pełniących służbę w tych placówkach. Jeśli zatem przyjmiemy, że sformułowanie “w charakterze funkcjonariusza” w tej sytuacji zostało przez ustawodawcę celowo użyte, to dojdziemy do konkluzji, że żołnierze zawodowi WOP, pełniący służbę w Granicznych Placówkach Kontrolnych, które pozostawały w strukturach Zwiadu Wojsk Ochrony Pogranicza, nie powinni być objęci skutkami ustawy nowelizującej.
Niestety kilkudziesięciu naszych Kolegów – emerytów pełniących służbę w charakterze żołnierzy zawodowych w Granicznych Placówkach Kontrolnych WOP , a następnie po podjęciu służby w Straży Granicznej i przejściu po jej zakończeniu na emerytury policyjne, decyzje o obniżeniu świadczeń emerytalnych otrzymało. A przecież ich powinien dotyczyć przepis art. 13 ust. 1 pkt 2 znowelizowanej policyjnej ustawy emerytalnej, który stanowi : “2/ służbę wojskową uwzględnianą przy ustalaniu prawa do emerytury wojskowej”. Najbardziej przykre jest to, że decyzje te dotknęły w większości kontrolerów GPK, podoficerów i chorążych, którzy nie mieli nic wspólnego z działalnością przypisywaną organom bezpieczeństwa państwa, określoną w preambule ustawy, a ich nieszczęściem było to, że pełnili służbę w strukturach Zwiadu WOP. Dodatkowo trzeba wyjaśnić, że większość z nich po zakończeniu służby w WOP otrzymało decyzje z właściwych Wojskowych Biur Emerytalnych o przyznaniu emerytur wojskowych.
Z wyjaśnień, jakie niektórzy koledzy otrzymali z Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA wynika, że zaświadczenie o przebiegu służby wydane przez IPN to dla tego organu swoistego rodzaju świętość, której nie można tknąć, a inne sprawy są nieważne. A przecież zaświadczenia te są lakoniczne – stwierdzają tylko, że dana osoba w okresie od – do pełniła służbę w organach bezpieczeństwa państwa, bez określenia gdzie i w jakim charakterze. Z kolei IPN twierdzi, że wydaje tylko zaświadczenia o przebiegu służby, a decyzje podejmuje ZER MSWiA. Jednym słowem – typowe odbijanie piłeczki. Na takie postępowanie ważnych państwowych organów zezwolił niestety ustawodawca, uznając m. innymi, że zaświadczenia wydawane przez IPN nie mają charakteru decyzji administracyjnej.
Nasi koledzy, którzy otrzymali decyzje o obniżeniu świadczeń emerytalnych odwołali się w większości do właściwego sądu, ale wszystko na to wskazuje, że na wyroki będą musieli poczekać bardzo długo, tym bardziej, że decyzje otrzymali po wyroku Trybunału Konstytucyjnego.
Nasza prośba do Pani Prezes sprowadza się zatem do tego, czy byłoby możliwe odniesienie się ze strony Państwa Fundacji do poruszonych przez nas problemów i – jeśli powyższe interpretacje prawne zyskałyby akceptację – czy Państwa opinia / zakładając że będzie pozytywna / może być wykorzystana jako argument w staraniach Kolegów o zmianę niekorzystnych dla nich decyzji. W szczególności chodzi nam o to, by maksymalnie przyśpieszyć decyzje sądu w tych sprawach. I tutaj dodatkowe pytanie : czy w sytuacji, gdyby okazało się, że decyzje ZER MSWiA w stosunku do naszych kolegów oparte są na wadliwie przyjętych podstawach prawnych, możliwe byłoby wystąpienie do sądu z wnioskiem o wyłączenie tych spraw do odrębnego postępowania. Pozwoliłoby to sądowi na w miarę szybkie wyrokowanie, zważywszy na tożsamość spraw i nieskomplikowane zagadnienia prawne.
Z przytaczanych przez ZER MSWiA argumentów prawnych wynika, że nie jest możliwe zaskarżenie decyzji bądź wystąpienie z wnioskiem o jej unieważnienie, bowiem kompetencje w tym zakresie należą wyłącznie do właściwego sądu.
Z wyrazami szacunku
PREZES
Jan Rutkowski